Laura (41) is moeder van een tweeling van bijna 2. Tijdens het kolven van de borstvoeding in juni 2022 voelt ze een bult. ‘Omdat ik al drie keer een borstontsteking had gehad dacht ik dat het wel mee zou vallen. Het bleek borstkanker, de meest agressieve vorm voor mijn leeftijd, tripple negatief. Met uitzaaiing naar mijn oksel. In een week tijd moest ik de borstvoeding afbouwen. Het eerste moment dacht ik ‘ik ga dood’, maar dat veranderde vrij snel. Volgens de artsen is de kans op genezing groot. Ik heb twee kindjes die ik wil zien opgroeien. Daar vecht ik voor.’
Net moeder, borstkanker en dan?
‘21 juni 2022 kreeg ik de slechte uitslag. Mijn ouders stonden met de kindjes bij het consultatiebureau toen ik ze het slechte nieuws moest brengen. Dat was heftig. Ik kreeg een MRI-scan en echo en een PET-scan om te checken of het niet verder uitgezaaid was. Die vond ik doodeng. Je gaat op dat moment je hele lijf voelen. Ik was bang dat het overal zat. Gelukkig was de uitslag in die zin goed, het zat echt alleen in mijn borst en oksel. Een week later zijn we met mijn ouders, de kinderen en beste vriendin met haar kinderen naar Center Parcs geweest. In die week moest ik als een malle de borstvoeding afbouwen. Twee dagen na thuiskomst begon ik aan de chemo.’
Naar het inloophuis
‘Na mijn eerste chemo ben ik op de bonnefooi een keer naar het inloophuis gegaan. Op aanraden van mijn moeder. Het was prachtig weer die dag. Ik heb in de tuin gezeten en een praatje gemaakt. Het was een warm ontvangst, erg lief en voelde als een warm bad. Mijn vrienden en familie zijn er allemaal ontzettend voor mij en steunen mij heel erg, maar die hebben geen chemo gehad. Hier kun je met iemand praten die dat wel heeft gehad en dat is toch anders. Je kunt ervaringen uitwisselen en daar haal je ook wel weer steun uit. Bij de Jonge Vrouwengroep voel ik mij goed en zitten allemaal lieve meiden. Ook dat voelt als een warm bad.’
Vallen, opstaan en weer doorgaan?
‘Ik vond de chemo’s toch wel allesvernietigend. Ik ben er echt ziek van geweest. Los van dat heb ik er nu nog steeds nare bijwerkingen van zoals neuropathie, pijnlijke longen, opvliegers en vermoeidheid. Ik ben vervroegd in de overgang geraakt en verloor mijn haar. Ik had lang, rossig haar tot op mijn kont. Die kale kop vond ik in het begin maar niets. Dat is een heel proces geweest wat ik inmiddels heb geaccepteerd, maar toch. Van mijn lieve vrienden en familie heb ik een prachtige pruik gekregen. Het is soms fijn om voor de buitenwereld even niet ziek te zijn. Verder ga ik gewoon maar door. Dat is denk ik ook een stukje adrenaline. Ik heb tenslotte twee kleine kinderen die ik groot wil zien worden.’
Toekomst?
‘26 januari ben ik geopereerd. Ze hebben de poortwachtersklier weggehaald en het weefsel waar de tumor in zat. Ik ben geen gendrager en dus kon ik een borst besparende operatie krijgen. Dat is al heel fijn. Nu is het afwachten tot 14 februari. Dan hoor ik de uitslag van het pathologisch onderzoek. Vanuit daar gaan we dan kijken hoe vaak en hoe lang ik bestraald moet worden. Dat is dus nog heel spannend. Maar verder ben ik heel positief. Mijn kinderen hebben mij nodig. Ik ga er natuurlijk vanuit dat ik beter word, maar ze kunnen het niet garanderen, dat weten we pas na alle behandelingen.’