‘Vijf jaar geleden was ik waarschijnlijk wel doodgegaan, maar nu hebben ze het medicijn waardoor ik net zoveel kans heb om door te leven als ieder ander.’ Marieke Koolen (44) zit nog midden in het traject om haar ziekte, melanoomkanker, te bestrijden. ‘Ik heb een vriendin die ook melanoomkanker heeft gehad, maar daarvan is genezen. De vooruitzichten zijn gewoon goed en daar houd ik mij aan vast. De Jonge Vrouwengroep bij het inloophuis biedt daarin een stukje ervaring met elkaar delen en er voor elkaar kunnen zijn. Dat is zo fijn!’
Melanoomkanker
‘Melanoomkanker is een vorm van huidkanker. In mijn geval een heel klein moedervlekje. Maar dat ging vervormen en dus heb ik bij de huisarts aan de bel getrokken. Die heeft het vlekje weggehaald. Ik haal sinds mijn 16e al heel vaak moedervlekjes weg, dus ook van deze dacht ik ook ‘dat zal niets zijn’. Maar na anderhalve week hing de huisarts zelf aan de telefoon. Toen wist ik dat het foute boel was, maar dat drong niet meteen tot me door. Dat besef kwam pas nadat ik mijn vader en man gebeld had. Ik ben twee keer geopereerd. In december 2021 om het melanoom verder weg te halen en de schildwachtklier procedure uit te voeren en in februari 2022 om 53 lymfeklieren te verwijderen. Ik zit nu nog volop in de immunotherapie.’
Jonge Vrouwengroep en KidzTime
Voor specifieke vragen verwees mijn huisarts mij al snel door naar onder andere het inloophuis. Vorig jaar februari ben ik naar de open dag geweest. Omdat een operatie volgde ben ik daarna lange tijd niet geweest. Via mijn fysiotherapeute Natalie kwam ik in aanraking met de jongere generatie die hier ook rondloopt. Wendy heeft mij toen gewezen op de Jonge Vrouwengroep. Een schot in de roos. Zij weten als geen ander dat je zowel goede als slechte dagen kan hebben. Ze bieden steun en kunnen je tips geven. Je gaat wat verder in de details dan dat je thuis doet. Ook mijn dochter komt bij het inloophuis op woensdagmiddag bij KidzTime. Na de eerste keer kwam ze zo opgelucht terug. Je zag gewoon dat ze kilo’s lichter was. Ze heeft maanden niet gelachen omdat dacht dat ik doodging. Nu ze ziet dat er andere kinderen zijn die hetzelfde mee maken, maar toch plezier beleven, durft ze zelf ook weer te lachen. Ze gaat er met veel plezier heen.’
Frustratie en overleven
‘Ik merk dat ik heel gefrustreerd ben. Ik heb een hele leuke baan in het onderwijs. Omdat mijn immuunsysteem nog niet op orde is, loop ik veel risico en mag dus niet werken. Dat vind ik heel zwaar. Ik heb heel hard gestreden voor mijn functiewaardering als onderwijsassistent en ben tijdens mijn ziekteverlof gepromoveerd tot leerkrachtondersteuner B, maar ik dreig nu mijn baan te verliezen. Dat wil ik helemaal niet. Ik heb echt een te gekke baan. Daarnaast mag ik al maanden echt niets. Ik moet altijd uitkijken met contact met mensen. Daarin merk ik dat ik mijzelf aan het verliezen ben. Pas als alles achter de rug is kan ik zeggen wat het met mij heeft gedaan denk ik. Nu zit ik nog zo in de overlevingsmodus.’
Iets moois teruggekregen
‘Mijn ouders zijn gescheiden. Ik heb geen contact met mijn moeder. Lange tijd ook weinig tot niet met mijn vader, maar eigenlijk heb ik hem door mijn ziekte weer teruggekregen. Dat geldt ook voor mijn zusje. Zij is 15 jaar jonger. Echt ‘zuscontact’ was er niet, gewoon door de generatiekloof. Nu hebben we regelmatig contact. Dus het brengt ook hele mooie dingen met zich mee. Mensen waarvan ik niets had verwacht die waren er en stonden altijd klaar. Dat is best bijzonder.’